



Retia Mirabilia















Oyfn veg shteyt a boym,
Ayngeboygn,
Feygl funem boym
Zaynen tsefloygn.
Dray keyn mayrev,
dray keyn mizrekh,
Un der resht - keyn dorem,
Un der boym gelozt aleyn
Hefker far dem shturem.
Zog tsu mamen :
Zolst mir nor nit shtern ;
Vel ikh, mame, eyns, tsvey
Bald a foygl vern…
Zitsn oyfn boym
Un vel farvign
Iber' vinter mit a treyst,
Mit a sheynem nign.
Yam tari raram, hay tari raram
Hay tari raram, hay tariram
Yam tari raram, hay tari raram
Hay tari rariram.
Un dos vinter-laybl,
Tu, du shoyte,
Oyb du zayn keyn gast
Tsvishn al' toyte…
Kh'heyb di fligl, s'iz mir shver,
Tsu fil, tsu fil zakhn,
Hot di mame in geton
Ir feygele shvakhn.
Zogt di mame : - nit', kind -
Veynt mit trern -
'Lile oyfn boym
Farfroyrn vern.
Zog ikh : - mame, s'iz a shod
Dayne sheyne oygn,
Eyder vos un eyder ven,
Bin ikh mir a foygl.
Veynt di mame :
Ze, um gotes viln,
Nem mit a shalikl,
Kenst zikh nokh farkiln.
Kaloshn zikh on,
S'geyt sharfer vinter
Un di kutshme nem oykh mit -
Vey iz mir un vind mir…
Yam tari rara
Kuk mir arayn
In mayn mames oygn,
S'hot ir nit gelozt
Vern mir a foygl…
Oyfn veg a boym
Shteyt ayngeboygn,
Ale feygl funem boym
Zaynen zikh tsefloygn…
Yam tari raram…
Sur la route il y a un arbre, un arbre tout courbé
Tous les oiseaux de cet arbre se sont envolés...
Et l'arbre, seul, abandonné, est livré à la tempête
Je dis à ma mère, écoute, ne m'empêche surtout pas !
Je vais, maman, et une et deux, devenir oiseau...
J'irai sur l'arbre et je le bercerai
Par delà l'hiver, avec une belle chanson...
La mère dit à l'enfant (et elle pleure avec des larmes) :
Tu risques sur l'arbre, o mon Dieu, de prendre froid...
Je dis : Maman, c'est dommage... Tes beaux yeux... Mais je suis déjà oiseau.
La mère pleure : Itsik, ma couronne ! Prends pour l'amour de Dieu, prends au moin un petit châle : dehors tu risques de geler. Et les bottines, chausse-les, l'hiver est rude.
Et prends aussi le lainage. Pour moi, la peine et l'amertume.
Et prends le manteau d'hiver, mets-le, inconscient ! Si tu ne veux pas être hôte à la table des morts.
Je soulève l'aile, ça m'est difficile.
De trop, trop de choses
La mère a habillé
Son faible petit oiseau
Je regarde tristement les yeux de ma mère :
Son amour ne m'a pas permis de devenir oiseau.
Sur la route il y a un arbre..."


